Just One Look Great NonProfits badge  
Subscribe to our free newsletter.

Ontsnapping uit het Spirituele Getto

John Sherman

deutsch english    

Welkom, welkom. Het is fijn om weer eens in Boulder te zijn. Zijn er onder jullie, die al eerder op een bijeenkomst van mij zijn geweest? Wow! Wat een mooie verrassing! Ik herken ook een aantal bekende gezichten, zelfs van een paar goede vrienden van heel vroeger. Laten we dus maar snel beginnen met de voorstelling.

Weet je, ik doe dit werk nu al een jaar of acht en ik merk dat ik steeds minder te melden heb. Ik heb werkelijk maar weinig meer te vertellen en het is daarom bizar om vast te stellen dat ik wel steeds meer schijn te moeten praten. We komen net uit Chicago, waar ik heel weinig te zeggen had, maar ik ben wel anderhalf uur achtereen aan het woord geweest.

Ik ben hierheen gekomen om jullie, net als elders, van dienst te zijn. Ik ben geen Meester of Goeroe, ik ben echt jullie dienaar en dat is de reden dat ik hier ben: om jullie te dienen. Ik wil jullie duidelijk en onomwonden verslag doen over wat ik in dit leven, tijdens de ontelbare bijeenkomsten met anderen heb meegemaakt en gezien. Ik ben niet erg spiritueel aangelegd; ik heb eigenlijk niet zoveel op met spiritueel getinte discussies en gesprekken over metafysische aangelegenheden. Ik ben er eigenlijk helemaal niet meer zo in geïnteresseerd.

Als ik mijn bezigheden overzie en mijn rol daarin, dan is wat ik allemaal al heb gezien eigenlijk heel eenvoudig samen te vatten: wij halen behoorlijk wat rare fratsen uit om er zeker van te zijn dat we het in deze wereld naar ons zin zullen hebben. Kijk alleen al naar alle dwaasheden die we in ons hoofd halen met betrekking tot wat we allemaal wel zouden willen hebben of niet, of hoe we ons best doen voor alle dingen die we kunnen krijgen of juist niet en gedachten die we hebben over hoe we willen zijn, of toch weer anders zouden willen worden. Kijk eens naar de diversiteit aan alle, overigens onschuldige, methoden waarmee wij ons plegen in te laten, teneinde ons verstand een beetje tot rust te brengen of op te helderen, zelfs tot stilstand te laten komen, ons lichaam gezonder te maken of onze relatie met anderen kunnen verbeteren. Wat te denken van alle manieren die we bedenken om rijk te worden, meer roem te vergaren, meer liefde te ontvangen, af te raken van allerlei dingen die ons in onszelf tegenstaan of juist vasthouden aan de dingen die we wel in onszelf waarderen. Om nog maar te zwijgen van allerlei spirituele ervaringen, waar we op uit zijn met als doel onze geest te kalmeren, ons lichaam te verzachten en zelfs verlichting na te streven. Het is allemaal onder dezelfde noemer te plaatsen: we willen onszelf daarmee aannemelijker maken voor onszelf, we proberen daarmee onze leefomstandigheden en leefsituatie meer aanvaardbaar voor onszelf te maken. Het is allemaal een pot nat. Overigens is het allemaal in orde, er is helemaal niets verkeerd aan geen van die manieren. Er niets mis met spirituele meditatie-oefeningen, er mankeert helemaal niets aan yoga; rijk zijn is ook niet fout en zelfs wanneer je erop uit bent om berooid te raken, is dat in orde; er is nergens iets mis mee, alles is goed.

We hebben een vaag vermoeden dat er mogelijk sprake is van een probleem dat de mensheid beïnvloedt. Een onbestemd gevoel dat te maken heeft met een soort tekortkoming, een onbewust idee dat er sprake is van een verkeerd geloof, waaronder mensen te lijden hebben. We hebben een vaag vermoeden dat er sprake moet zijn dat er iets niet klopt, dat allerlei zaken tekortschieten. Dat onbestemde voorgevoel over een verkeerd geloof is voortdurend op de achtergrond aanwezig, ongeacht wat ons bezighoudt. Soms is het zeer prominent aanwezig en zijn we vol van hunkering, vervuld van verlangen, hartstocht en diepe teleurstelling, als gevolg van het verdriet dat we hebben om als mens te zijn geboren en niet maar niet kunnen losbreken uit de ketenen van de menselijke beperkingen. Soms ook is het gevoel stil en heeft het meer weg van een zeurderig gezoem op de achtergrond. Het is er echter altijd. Niets dat we ook maar ondernemen om ons leven op orde te brengen, heeft enige invloed op het onderliggende probleem, zo weten we inmiddels absoluut zeker, omdat we dat al duizenden jaren proberen. Het probleem heeft namelijk niets te maken met wat er in ons leven gebeurt. Het heeft niets uitstaande met alles wat we doen om te proberen wat er in ons leven voorvalt, te veranderen. Het probleem heeft niets te maken met het feit dat onze gedachten, als in een dolgedraaide tredmolen rondtollen door het denken, denken en nog eens denken. Daar heeft het allemaal niets mee te maken. Het werkelijke probleem en de oorzaak voor de diepe teleurstelling aangaande het hele menselijk bestaan is het foute geloof over wat wij zijn. Dat is overigens niets nieuws want het is ons wel vaker te verstaan gegeven en toch ga ik het jullie nog een keer uitleggen.

Het enige probleem waarvan in het menselijk bestaan sprake is, het enige waardoor het menselijke bestaan als problematisch en onbevredigend wordt ervaren, komt doordat wij een verkeerde voorstelling hebben van wat wij zijn.

Als we geïnteresseerd zijn in spirituele zaken, dan herkennen we dat onmiddellijk. We zeggen dan: "o ja, dat heet 'misidentificatie', daar moet ik iets mee doen, ik moet van mijn ego af zien te komen." Ik zeg jullie echter, dat het ego geen deel uitmaakt van het probleem. Ego vormt het probleem niet en het leven evenmin. De dwaasheid in ons hoofd is geen probleem, noch is dat het geval met onze hebzucht, onze lustgevoelens, onze haatgevoelens of agressie. Het probleem komt voort uit het verkeerde geloof van wat wij zijn en dat verkeerde geloof heeft beslist niet te maken met een of ander onderdeel, aspect van ons leven (ego, hebzucht, tunnelvisie of een andere naargeestige eigenschap). De verkeerde overtuiging die wij erop nahouden heeft niets te maken met bepaalde onderdelen van ons leven, die trouwens altijd onderhevig zijn aan schommelingen en veranderingen; ze komen en gaan; vandaag zijn ze er, morgen zijn ze weg, als je wilt dat het weggaat, blijft het; wil je dat iets blijft, dan verdwijnt het, enzovoort.

Wat we over onszelf geloven, is ons leven. Het is de totaliteit van ons hele leven, het geheel van het menselijk bewustzijn, het geheel van het universum dat "ons leven" is. Daaronder kun je dingen verstaan als onze geschiedenis, onze gedachtenstroom, onze wensen, onze aversies, onze weerstanden, ons verlangen, onze lusten en lasten, ons willen-hebben, ons niet-kunnen-krijgen, onze herinneringen, onze projecties en verwachtingen, onze toekomstdromen, ons idee over wat we willen worden, en later wat we hadden willen worden en niet zijn geworden, al onze bereikte doelen, maar ook al onze mislukkingen en fouten, onze hartstochten en ons verdriet. Alles, werkelijk alles dat in dit rijtje past, is onderdeel van dat ene probleem dat we hebben en dat is dat wij denken dat al die dingen samen ons leven is. Al deze gewone menselijke manifestaties die door ons hoofd cirkelen, zoals we hier bij elkaar zitten, vormen de onderdelen waaruit ons leven is opgebouwd. De sterren, de zon, de maan, de planeten, de sterrenstelsels, alles wat we zien, alles wat we hebben geleerd, alles wat we weten, alles wat we niet begrijpen, alles wat we zouden willen doorgronden, alle compassie, alles zachtheid die we in ons hebben, alle liefde in ons hart, maar ook onze woede, onze diepste haatgevoelens, onze rusteloosheid en onze agressiviteit, ons vermogen om slechte dingen te onderdrukken en onze goede eigenschappen te ontplooien of andersom, ons liefdevolle uitdrukkingsvermogen en dat eeuwige en oneindige doorratelen van onze gedachten, werkelijk alles maakt er deel van uit. Niet een gedeelte ervan, maar werkelijk alles maakt deel uit van het complexe bouwwerk, waarvan wij geloven dat het ons leven is.

"Ik geloof ikzelf mijn leven ben en dat is een fout geloof." Het is heel essentieel dat we inzien hoe ongelofelijk diepgeworteld en principieel deze verkeerde zienswijze is. Als het slechts een enkele component van mijn leven zou zijn, dan zou ik kunnen proberen iets aan dat enkele onderdeel van mijn leven te doen, door bijvoorbeeld mijn lichaam te veranderen of mijn denken stil te zetten of mischien zelfs mijn ego te uit te schakelen. Betreft het evenwel geen enkel onderdeel van mijn leven, maar gaat het om de totaliteit ervan, dan is elke seconde die ik besteed aan pogingen mijn hele leven te wijzigen om het probleem de wereld uit te helpen, absoluut verspilde tijd en moeite. Dat komt niet door het feit dat we proberen het te veranderen, maar door te proberen het te veranderen in de hoop dat we ons kunnen ontdoen van die diepe ontevredenheid over ons mens-zijn. Ieder moment dat we daaraan besteden, is verspilling van het leven zelf, verspilling van de beminnelijkheid en de schoonheid, maar ook van het afgrijzen, het verdriet en het drama van het leven. Elke seconde die we besteden aan het uitzoeken wat we uit de weg willen ruimen, wat we zouden willen bewaren en wat we tegen elke prijs moeten behouden, is zonde van de tijd; tijd spenderen aan alle dingen die deel uitmaken van ons leven, elk aspect en iedere eigenschap die zich voordoet in ons leven, alles wat bijdraagt aan de definitie van onze persoonlijkheid, is zonde van de inspanning.

Wat moeten we dan doen? Wat kan ik doen? Ik ben best bereid in te zien dat de mogelijkheid voor een eventuele oplossing dieper ligt dan ik me had voorgesteld, maar als het probleem uitsluitend wordt gevormd door het verkeerde geloof dat ik mijn hele leven ben, en door niets anders dan dat, wat kan ik dan doen? Ik ben me niet bewust van dat probleem, ik kan het niet proeven, niet zien, niet voelen, niet aanraken, ik kan het zelfs niet omschrijven. Het is in feite de lens waardoor ik mijn eigen leven waarneem, alsof ik door een bril kijk. Als ik bijziend zou zijn en ik zet hem af, wordt de zaal wazig. Als ik niet anders zou weten, zou ik waarachtig gaan denken dat die zaal er altijd zo uitziet, want mijn bijziendheid kan ik niet zien. Wat ik waarneem is een wazige onscherpte. Als ik mijn bril opzet, zie ik alles weer scherp, maar ik kijk nog steeds door die lenzen.

Het verkeerde geloof dat ik mijn leven ben, is dus de lens waardoor ik mijn leven waarneem en ontvang en eraan deelneem. Ik kan er niets aan doen. Ik kan het niet laten verdwijnen. Die foute beeldvorming kan ik met de beste wil van de wereld niet afschudden, nog niet met behulp van de meest geavanceerde spirituele inzichten, want die inzichten zelf komen voort uit mijn leven; iets dat ik door die verkeerde visie waarneem als mezelf: "ik ben degeen met dat gevorderde spirituele inzicht en ik geloof dat ik zelf oneindig, stralend en eeuwig bewustwustzijn ben."

Wat nu? Wat er nu moet gebeuren is heel erg oud en wordt al die tijd al over het hoofd gezien. Wat nu? Het enige dat helpt om van dit verkeerde zelfbeeld af te komen, is de waarheid. Dat is de enige oplossing voor het probleem, de waarheid en niets dan de waarheid. Als ik mezelf wil verlossen van de leugen dat "ik mijn leven ben" (als ik daarin slaag, betekent dat automatisch dat het inderdaad om een leugen ging), moet ik dat doen door te kijken naar de waarheid over wat ik ben. Iets anders kan onmogelijk werken. Als je erover nadenkt, ligt het nogal voor de hand en het is bovendien heel eenvoudig. Niets anders zal helpen de onwaarheid dat ik alleen mijn leven ben, uit de wereld te helpen. Door dat verkeerde geloof dat ik alleen mijn leven ben, lijkt het ook alsof ik belangrijk ben in dit leven en dat ik er dus zelf het een en ander aan kan en moet veranderen. Ik moet zorgen dat mijn leven op orde komt, omdat mijn persoon ertoe doet en als ik het verknal, kom ik in de hel terecht. Als ik het echter goed aanpak, ga ik misschien wel naar de hemel, naar het nirvana of iets dergelijks.

Ik ben echter heel belangrijk en het draait allemaal om mijn persoon, om mij. Ieder moment in dit leven, iedere gedacht die uit mijn bewustzijn voortkomt, zorgt ervoor dat ik van belang ben, dat het om mij draait en dat ik iets riskeer en dat is nu precies de essentie van het probleem. Dat diepgewortelde gevoel dat het in dit leven om mijn persoon draait, is er de oorzaak van dat ik altijd verwikkeld ben in een wrede en kwaadaardige innerlijke strijd, waarbij ik voortdurend bezig ben de slechte dingen van mij te vernietigen en de goede eigenschappen naar boven te halen. Die gemene, genadeloze en keiharde innerlijke strijd wordt breeduit geprojecteerd op het projectiescherm van de gehele mensheid en leidt ertoe dat ik uit ben op jouw geld, op jouw leven en ten oorlog wil trekken tegen jou. Ik ben uitsluitend uit op het halen van mijn gelijk, want ik ben mijn leven, ik ben deze geschiedenis, dit bewustzijn en dit standpunt.

De mogelijkheid om mijzelf te ontdoen van deze leugen is werkelijk heel eenvoudig. De eenvoud van dat gedoe rond het zoeken naar wat ik ben, gaat werkelijk elk begripsvermogen te boven. Het is niet moeilijk. Er is geen verdienste voor nodig, er wordt geen diep begrip geëist, er hoeft ook niets aan de andere dingen die ik in mijn leven onderneem, te worden gedaan. Ik hoef geen slechte dingen van mezelf op te ruimen, of te trachten mezelf een beter persoon te maken; het is niet nodig mijn gedachten stop te zetten, er is niets van dat alles nodig. Ik hoef alleen maar naar mezelf te kijken, direct, van aangezicht tot aangezicht en met wagenwijd geopende ogen. Het grote en goede nieuws is, dat het wel heel erg simpel is om te doen. Toch? Ik bedoel, ik ben hier. Ik ben nooit niet-hier, ik ben hier altijd, nooit afwezig. Op momenten dat ik bewust ben, is het nog nooit in mijn hele leven voorgekomen, dat ik niet aanwezig was. Ik was er altijd, ik ben er altijd. Hier ben ik, onveranderd. Ik ben nog steeds dezelfde die ik was, toen ik drie jaar oud was. Het gaat er toch niet om dat je moet proberen steeds een of andere nieuwe truc te leren? Ik ben nu ook nog steeds dezelfde persoon die zoveel jaar geleden dertig was, niets veranderd. Ik ben vanzelfsprekend, onmiskenbaar en ontegenzeggelijk hier. Ik kan ontkennen dat jullie hier allemaal zijn! Ze kunnen me in Guantanamo Bay op een brancard vastbinden en volspuiten met een hallucigeen middel en dan kan dat het resultaat zijn; misschien zie ik er dan ook wel niet uit zoals nu. Dit lijf kan misschien wel verzonnen zijn. Mijn gedachten kunnen wel vanuit een andere bron binnengedrongen zijn. Mijn gedachten komen en gaan, mijn lichaam verandert; jullie zijn vandaag hier en morgen weer verdwenen, maar ik? Ik ben altijd hier, of ik het nou leuk vind of niet: ik ben nooit afwezig.

Als er iemand in de zaal twijfelt over zijn of haar bestaan, laat het me weten. Als er iemand twijfelt of ie wel hier aanwezig is of niet, steek je vinger dan op. Ik moet de eerste trouwens nog tegenkomen, die ontkent dat hij aanwezig is, hoor. Als ik dus altijd hier ben, wanneer ik zo vanzelfsprekend hier ben en niets mij daar vanaf kan brengen, hoe moeilijk kan het dan eigenlijk zijn om naar mezelf te kijken? Dat kan toch niet zo moeilijk zijn? Het is juist heel makkelijk! Houd eventjes op met denken en kijk. Het is toch waar, dat je hier bent, zoals altijd? Het is toch waar dat je nooit bent veranderd? Dat je nog nooit bent beïnvloed en nog nooit door iets bent geholpen of verwond? Dat is toch waar? Wat is dat? Dat ben jij.

Je kunt een moment stoppen met wat je doet en dan dat gevoel krijgen. Omdat je nogal gehecht bent aan dit leven en aan je verslaving eraan, alsmede aan je geloof dat je alleen het leven ben. Je kunt jezelf niet precies waarnemen, maar je kan wel het gevoel oproepen dat je "hier bent". Dat kan je misschien slechts gedurende een seconde vasthouden. Daarna komen er weer allerlei gedachten in je hoofd op over wat het is, en wat het betekent, en hoe het overeenkomt met andere spirituele lessen of niet; allerlei gedachten komen op over hoe het in te passen in andere ideeën, hoe het in jouw leven zou kunnen passen en wat dat dan voor jou zal betekenen en hoe je dat dan moet doen, en wat dat dan weer wil zeggen; allemaal van dat soort gedachten. Het lijkt dan net of je het zicht op jezelf kwijtraakt, maar net niet helemaal. Er is nooit een moment, nog niet een nanaseconde lang, dat je niet bewust bent van jezelf. Je wordt echter wel voortdurend afgeleid en dan zit je weer in je hoofd en volgt je gedachtengang en dan probeer je dat weer te herstellen, je probeert jezelf weer te verbeteren en nog rustiger te worden of helderder, of charismatischer of om het even wat.

Ondanks alles heb je wel naar jezelf kunnen kijken, direct en bewust, met je volledige aandacht en je hebt gezien wat je bent Dat is wat er is gebeurd en over een paar dagen of weken, of misschien wel al binnen enkele minuten denk je er weer aan om eventjes te stoppen en te kijken en dan kan je tegen jezelf zeggen: "ho, stop even, ben ik veranderd? Is er iets aan mij dat anders is, nu ik de afgelopen tijd bezig ben geweest met een of ander stom gedoe? Heeft het mij pijn gedaan? Heeft het me geholpen? Ben ik niet hier? Ben ik niet meer dezelfde?" Ik kan trouwens wel hetzelfde worden! "Aha! Jazeker! Ik ben hier! Ja hoor, ik ben!"

Dit soort momenten van grote helderheid is men in het spirituele circuit ook wel gaan aanduiden met "het opvangen van een glimp". Wanneer we weer in ons oude geloof vervallen, besluiten we onmiddellijk dat "als ik vrij zou willen worden, ik iets moet doen om mijn aandacht permanent vast te pinnen op die werkelijkheid en vooral moet voorkomen ooit nog aandacht te schenken aan mijn gedachten, mijn wensen, mijn stommiteiten, mijn pijn en mijn lijden." Dat is echter een leugen; dat maakt deel uit van 'de leugen dat ik mijn leven zou zijn'.

De waarheid maakt een eind aan die leugen, maar niet als bij donderslag, niet met een knal of een flits, zo van : "Ik ben verlicht!" Beng! "Ik ben verwerkelijkt!!" Flits: "Ik ben ontwaakt! Al mijn verwarring is verdwenen. Ik voel nu alleen nog maar medeleven en liefde, alles is helder, al mijn egoïsme is weg. Ik ben liefde!" De waarheid vernietigt de leugen, maar zorgt er niet voor dat je dan ontwaakt, dat kan niet, omdat je nooit ofte nimmer in slaap bent geweest. De waarheid maakt een eind aan de leugen, maar dat duurt enige tijd, dat gaat langzaam. Je ziet die leugen niet eens. Jij kunt helemaal niets doen aan die leugen, behalve dit: kijk naar jezelf, kijk direct naar jezelf gedurende een moment en zo vaak als het maar in je opkomt. Kijk naar jezelf, proef van die waarlijke bron van bestendigheid en onveranderlijkheid, zo veel en zo vaak als je kunt. Het maakt niet uit wat je in de tussentijd doet, maar zodra het in je opkomt, moet je eventjes kijken. Alles wat je tussentijds doet, heeft geen enkel effect op je. Het doet je geen kwaad en het helpt je ook niet. Het enige dat jij kunt doen en niet zonder gevolgenblijft, is even een enkel moment naar jezelf kijken. Zoek naar wat werkelijk is, iets dat waar is, zoek naar iets permanents, iets dat bestendig is, kijk naar dat wat niet verandert, naar iets dat ongewijzigd is.

Ik spreek uit eigen ervaring en uit die van vele mensen die bij me zijn geweest. Eer je er erg in hebt, is de leugen dat jij alleen je leven bent, verdwenen en het leven zal zich aan jou openbaren als iets heerlijks en gemakkelijks, ook al is het nog zo hard. Jouw leven zal geen slagveld blijken, waarop alleen jij ertoe doet en als enige een dodelijk risico loopt, het zal zich openbaren als het leven. Er bestaan zoveel spirituele denkbeelden als het hierover gaat, zoals "het leven is slecht" en begrippen als ontwaken, verwerkelijking en helder inzicht, drukken er hun stempel op en worden beschouwd als een loslaten, een soort antagonismen, als krachten die tegenstrijdig zijn aan het leven en de manier waarop zich dat ontvouwt. Het idee dat we hebben, het idee dat ik ooit had, bestond uit het geloof dat er een tijd zou aanbreken, waarop dit hele leven zou worden getransformeerd, overstegen zelfs, dat het zou veranderen in iets anders, iets nieuws en dat ik er nooit meer aan zou zijn overgeleverd.

Als de leugen, dat jij alleen dit leven bent, is weggevaagd, dan zeg ik jullie uit eigen ervaring, dat je zonder veel inspanning achterover zult leunen en zal terugvallen in je normale, dagelijkse doen, maar met veel meer vertrouwen en gemak dan je nu kunt voorstellen, zonder gevoelens van afzondering of angst over de wijze waarop het leven zich voltrekt. Wanneer de idee, dat het in dit leven alleen om jou gaat, is vervlogen, beloof ik je dat de nachtmerrie van de innerlijke kwaadaardige en gemene strijd, waaraan jij voortdurend deelneemt en probeert het goede te behoeden, als een nachtkaars zal doven. De neiging om je buurman tot meerdere eer en glorie van jezelf te belagen of vernederen, zal ook als sneeuw voor de zon verdwijnen, omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten en dat weet je.

Dit is de praktijk van het zelf-onderzoek*. Dit is de manier waarop ik erover spreek en ik zal jullie nog iets zeggen: er is helemaal niets spiritueels aan het zelf-onderzoek*. Het is zo doelmatig als maar kan; het is een methode waarbij je in staat bent de leugen over je leven, volledig te vernietigen. Ik heb ergens anders ook al een metafoor gebruikt, waarmee ik goed kan illustreren dat het zelf-onderzoek niets met spiritualiteit te maken heeft: spiritualiteit bestaat niet, dat is allemaal verzonnen. Jij bent hier en dat is alles, er is niets buiten jou, jij bent alles dat er is.

Hier komt de metafoor: zelf-onderzoek* is als een medicijn. Het heeft niets uitstaande met een of andere spirituele oefening. Je doet het onderzoek niet om je leven beter te maken. Je doet het ook niet om betere ervaringen te krijgen, in plaats van alle slechte die je hebt. Zelf-onderzoek* doe je uitsluitend met het oogmerk jezelf te genezen van die absurde verkeerde overtuiging dat jij alleen je leven bent. En je gebruikt het onderzoek als elk ander medicijn. Als je ziek wordt en koorts en pijn krijgt en misselijk bent, heb je misschien wel een voorstelling in je hoofd van de oorzaak van je ziekte, maar je bent je niet bewust van de gigantische veldslag die in je lichaam woedt tussen de ziekteveroorzakers en je afweermechanisme. Je zult je ook niet direct afvragen wat de oorzaak zou kunnen zijn van je ziekte. Je hebt daar, door de bank genomen, geen flauw benul van. Als je bij de dokter komt, zal hij zoiets zeggen als: "Hier heb je een antibioticum en je moet zoveel pillen per dag, gedurende een bepaalde periode innemen." Zo gezegd, zo gedaan, maar je hebt geen idee van de oorlog die met de hulp van die toegevoegde giftige entiteiten in je lichaam wordt ontketend en dat de slechteriken massaal door ze worden afgeslacht. Je hebt geen enkel vermoeden wat er aan de gang is, maar je weet wel dat, als je die pillen blijft innemen, je gezondheid weer zal terugkeren en eer je beseft dat de ziekte verdwenen is (en je overigens nog wel trouw de medicijnen inneemt), voel je je weer de oude en ben je weer genezen.

Zelf-onderzoek* werkt op dezelfde wijze. Het is als een medicijn. Je neemt het niet in om er high of spiritueel van te worden. Je krijgt er geen kick van, raakt er niet van in vervoering, beleeft er geen gelukzalige momenten door of wordt urenlang in oneindig bewustzijn ondergedompeld. Je neemt dit medicijn om af te raken van de zieke overtuiging dat jij alleen dit leven bent, en je moet het zo vaak innemen als maar kan. Het werkt op dezelfde manier als antibiotica: ongeacht hoeveel of hoe weinig je begrijpt van wat er met je gebeurt, zal het ziektebeeld, door het aanhouden van de juiste dosering, verdwenen zijn, eer je er erg in hebt. Uiteindelijk zul je dan zien waar het allemaal om gaat en kunnen vaststellen dat het leven heerlijk is zoals het is. Als je wilt doorgaan met mediteren, dan zul je pas inzien hoe nuttig het eigenlijk is en beseffen dat het er niet om te doen is om verlichting na te streven, of je te verlossen van je misindentificatie. Je voelt je er alleen een beetje beter door, je wordt er wat helderder en rustiger door, meer niet. Ook als je met al je andere oefeningen doorgaat, zul je dan pas inzien waarvoor ze bedoeld zijn en wat het uiteindelijke doel van ze is en niet meer het idee hebben dat het uitsluitend om jou gaat in dit leven.

Dit is het enige waarover ik wil praten: dit medicijn. Deze onfeilbare methode maakt gegarandeerd een eind aan de ellende in je leven en aan het idee dat er iets aan ontbreekt. Je zult er geen heilige door worden, maar ook geen zondaar.

* Opmerking van John Sherman: Als ik zeg "zelfonderzoek", ik heb het over de methode van "kijken naar jezelf". Deze tekst werd geschreven lang voordat we een betere naam voor de handeling.

Vertaling door Jan P. Smith.