Just One Look  
SUBSCRIBE

Een Enkele Blik: Ervaar de kracht van het menselijk bewustzijn om zichzelf te bevrijden van de angst van het leven

John Sherman

PDF e-boek. (Herzien en bijgewerkt op 14 november 2014.)

english deutsch limba română norsk español srpski português

 


Een voorstel van John Sherman

Ik wil een voorstel doen waarvan ik denk dat het van groot belang is voor de toekomst van de mensheid en voor het leven van iedere mens. Ik geloof dat als we een gezamenlijke poging gaan doen om het idee van naar jezelf te kijken zo wijd en ver mogelijk te verspreiden, dat ons dat kan bevrijden van de gevolgen van de zelfvernietigende waanzin die onze hele geschiedenis tot nu toe heeft beheerst. Maar laat mij eerst vertellen waarom ik eigenlijk deze boodschap verspreid en dit buitengewone voorstel aan je doe.

 

Mijn zogenaamde verlichting

Toen ik 18 jaar geleden in de federale gevangenis in Colorado zat kwam ik in aanraking met, en werd ik verliefd op een familie van oude wijsheidsleren. Ik heb zo goed als ik kon opgevolgd wat ik begrepen had uit deze geschriften, en vrij snel, binnen een half jaar ongeveer, verscheen er in mij de ononderbroken ervaring van werkelijkheid als een uitgestrekte, heldere openheid, onbelemmerd door onwetendheid, die niets meer nodig had en waaraan niets ontbrak. Ik schreef aan iemand dat de stenen aria's zongen over het Zijn. Ik had waarachtig verlichting gevonden, en bevrijding van alle ellende van het menselijk leven.

Na ongeveer anderhalf jaar in deze toestand, de drang naar de dingen die ik wou maar niet had, de groeiende ontevredenheid met de zaken die ik niet wilde maar niet kwijt raakte, en een heel gamma aan oude psychologische gebreken en reactieve gedragspatronen, allemaal begonnen ze terug de kop op te steken en centraal te staan in mijn leven. Dit bracht mijn zogezegde verlichting tot een snel einde, met als enig overblijfsel het ononderbroken ervaren van verlies, leed, verlangen en wanhoop. Alles was weer zoals het voorheen was.

Natuurlijk gaf ik mijzelf de schuld. Ik geloofde dat ik dit alles bewerkstelligd had, dat het mijn eigen fout was. Ik had iets gewenst wat ik niet diende te wensen; ik had de wonderbaarlijke leer die mij zoveel moois had gebracht verkeerd begrepen. Misschien was ik wel een onherstelbaar gebrekkig en defect persoon, een rotte appel, enz... Dat leek mij toen de meest waarschijnlijke uitleg. Ik was echt een slecht persoon. Mijn hele leven tot dan toe was een aaneensluiting van verachtelijke daden geweest, verpakt in een keten van leugens, bedrog en ontkenning.

Toen dit spiritueel melodrama ten einde was had ik 15 en een half jaar in de gevangenis gezeten. In 1978 was ik veroordeeld tot 30 jaar gevangenisstraf in een federale gevangenis voor bankroven, vernieling, geweld met vuurwapens, en ontsnappingen verspreid over meerdere jaren in de seventies. Ik stond op de lijst van de tien door de FBI meest gezochte personen na een tweede ontsnapping onder bedreiging van een vuurwapen uit een federale gevangenis in Californië in 1979. Tenslotte ben ik in 1981 gevat en zou ik tot 1998 opgesloten blijven, maar ben voor het einde van de straf voorwaardelijk vrijgelaten.

 

Poging om de handeling te vinden

Mijn leven vóór de jaren zeventig was zo goed nog lelijker: ik had geleefd als een kleingeestige bedrieger en oplichter. Ik was een mislukte gokker, een bedrieger met credit cards, een vrouwenverleider, een regelrechte rotzak. Het idiote, politiek gemotiveerde, geweld waaraan ik mij vanaf 1977 schuldig maakte ging nog een stap verder. Alles bij elkaar genomen zou je kunnen zeggen dat er geen minder geschikte kandidaat voor persoonlijke verlichting was dan ik.

Maar misschien was het niet helemaal mijn schuld; misschien was het gewoon de aard van het menselijk leven om gebrekkig en bedorven te zijn, om te ondergaan in stille wanhoop, van geboorte tot aan de dood. Misschien was er niets aan te doen. Misschien was dit de prijs die je moet betalen om als mens geboren te worden.

Misschien zijn de prachtige religieuze en spirituele leringen die ik tegenkwam wel gewoon een onderdeel van de krankzinnigheid die de basis lijkt te vormen van het menselijk bewustzijn. Het leven is lijden, zoals men zegt; misschien wel de oorspronkelijke zonde. Enzovoorts. Hoe dan ook, uiteindelijk komt het altijd op hetzelfde neer: verlies, leed, verlangen en wanhoop.

Terwijl ik in mijn cel in een federale gevangenis zat, in de nasleep van mijn zelf teweeg gebrachte val uit het paradijs, wadend in zelfmedelijden en wanhoop, besloot ik dat ik het nu echt moest weten. Ik moest nu voor eens en altijd weten of er ook maar een hint van waarheid school in alle verhalen en dromen over verlossing, vergeving, redding, bevrijding, zelfrealisatie, voldoening en eeuwige liefde waarvan de mensheid altijd al heeft gedroomd. Ondanks alles wilde ik wanhopig geloven dat er een onderliggend principe van fundamentele goedheid was dat hoop bracht in wat een koud, onbewust, donker en levenloos universum leek. Ik had een sterk vermoeden dat mijn levenslange verlangen naar begrip en bevrijding enkel deel uitmaakte van het voorwendsel dat zulk een bevrijding mogelijk was, en dat ik dat voorwendsel verdedigde met de laffe weigering om rechtstreeks naar de hallucinatie te kijken. Maar nu was ik op het punt gekomen waar ik het moest weten, hoe dan ook. Het voelde alsof ik zou sterven moest er geen hoop blijken te zijn.

Ik heb veel denken aan dit onderwerp gewijd, en kwam tot de conclusie dat ik een handeling moest vinden, die ik met mijn eigen geest kon uitvoeren en die, zelfs als zou ze mij niet redden, op zijn minst de laatste sporen van hoop zou doen verdwijnen, en zo mij verder kunnen laten gaan met leven.

Ik zag in dat de beste slaagkans deze handeling te vinden te vinden was in de wijsheidsteksten die mij eerder al hadden verraden. Ik zag in dat in deze teksten het verslag staat van de beste pogingen van de mens op dit gebied – in de wijsheidsteksten, en in sommige van de religieuze geschriften. Ik redeneerde dat als ik deze teksten niet als weg naar bevrijding zou lezen, maar als het verslag van alle onderzoek van een tot dus toe niet geslaagde zoektocht naar bevrijding, het mogelijk zou kunnen zijn om er kritischer en van nabij naar te kijken, en misschien een nuttige aanwijzing te vinden. Misschien kon ik er – door er als een onderzoeker naar te kijken, en niet als een zoeker en bedelaar – een aanwijzing in vinden voor de beste richting die ik zou kunnen opgaan in mijn zoektocht. Ik zag in dat het iets moest zijn dat elk menselijk wezen zou moeten kunnen doen; iets dat niets te maken had met begrijpen, waarde of eender ander ding. Het moest iets zijn dat voor eens en voor altijd de vraag zou beantwoorden of het menselijk leven het waard is om geleefd te worden. En ik verwachtte ten zeerste dat dat niet het geval zou zijn.

 

De resultaten

Om een lang verhaal kort te maken, ik koos een welbepaalde handeling, en begon met heel mijn hart deze handeling te doen. Het heeft geen zin om hier alle vergeefse pogingen, verkeerde bochten, afleidingen en foute resultaten te vermelden die ik onderweg tegenkwam, maar uiteindelijk bracht de handeling die ik gevonden had me thuis, veilig en gezond, op natuurlijke wijze vrij, en met een stille liefde voor mijn eigen leven als menselijk wezen.

Het duurde een tijd voordat ik door had dat er iets was veranderd. Ik begon mij er bewust van te worden dat de nood die ik voelde om iets te vinden in mijn geest dat verkeerd was en het vervolgens te repareren aan het afnemen was, en dat mijn belangstelling voor de dingen die er in mijn leven gebeurden op natuurlijke wijze afnam, zonder weerstand noch vasthouden. Niet dat alles koek en ei was. Helemaal niet! In het begin waren er periodes van dramatische, neurotische, ellendige gevoelens en angst. Maar deze gevoelens kwamen en gingen, zonder residu achter te laten. Nu zie ik in dat die periode deel uitmaakte van de natuurlijke loop van een koortsachtig genezingsproces van een soort auto-immuunziekte die ik de 'angst van het leven' noem. En het duurde niet lang, misschien maar enkele jaren, voor de koorts verdween.

Binnen de vijf jaar, vanaf het moment dat ik op de slaapbank in mijn cel het besluit nam om mijzelf van alle hoop te ontdoen, was mijn relatie met mijn leven gezond geworden – alsof die normale gezonde relatie alles was wat het altijd had nagestreefd. Mijn leven is nu, zoals het altijd al geweest is, letterlijk ontzagwekkend en wonderbaarlijk. Het leven is niet eenvoudig te vatten, onmogelijk te voorspellen, vervuld van problemen en oplossingen voor die problemen, doorspekt met de kleuren van pijn en plezier, met momenten van opwekkende angst, en altijd onbeschrijflijk mooi.

 

Mijn pogingen om het door te geven

Toen ik in 1998 vrij kwam werd ik opgenomen door de mensen met wie ik bevriend was geraakt tijdens mijn gevangenschap. Zij gaven mij een baan, en toen ze, omwille van financiële problemen, mij niet meer in dienst konden houden, begonnen ze met het organiseren vanbijeenkomsten met mij in satsang, en werd er in mijn onderhoud voorzien door middel van schenkingen. Er was spontaan een nieuwe context voor mijn leven aan het ontstaan.

In juni 1999 lachte het geluk mij toe: Carla trouwde met mij. Carla en ik hebben de afgelopen twaalf en een half jaar samengewerkt om een manier te vinden anderen te vertellen wat ik had ontdekt.

Dat laatste bleek veel moeilijker dan ik dacht. Ik wist wel wat er gebeurd was, ik wist hoe het voelde om te doen wat ik had gedaan, en ik plukte er de vruchten van in mijn dagelijkse leven, maar ik had er geen flauw idee van hoe de handeling, noch haar resultaten, duidelijk genoeg onder woorden te brengen om gehoord te worden.

De handeling vereist niet meer dan ze te doen. Ze begrijpen hoeft niet, en het is niet nodig om oude overtuigingen los te laten; geen nieuw geloof, of het opgeven van een oud geloof; geen herzien van overtuigingen; geen zuivere beweegredenen; geen speciale houdingen of mentale voorbereiding; geen rechtstreekse overdracht of iets dergelijks. Het kost niets. Er is bijna geen tijd voor nodig, en je kunt het letterlijk overal doen, altijd, en iedereen kan het – zonder voorbereiding. Daarom dacht ik dat als ik dat nu maar duidelijk genoeg kon zeggen, iedereen die ervan hoorde het zou proberen. En ik wist, uit eigen ervaring, dat eenieder die het probeerde, niet kon falen.

 

Onze levensmissie

Het leek wel alsof de handeling te simpel was, en dat mijn begrip te ingewikkeld was om er duidelijk en direct over te kunnen praten. Hoe meer ik het probeerde, hoe meer het leek alsof ik het niet kon. Maar hoe meer ik er mee wilde stoppen, hoe duidelijker het werd dat dat ook niet mogelijk was! Ik zal jullie de details besparen, je weet zelf wel dat het leven veelal zijn eigen richting neemt, en weinig rekening houdt met je eigen meningen.

Carla en ikzelf beslisten dat, sinds dit het leven was dat we nu hadden, dat we dit leven ook zo met heel ons hart zouden leven. Het praktische doel van ons leven samen werd nu het vinden van een manier om direct en duidelijk te communiceren, aan iedereen die het maar wilde horen, wat er nu net moest gedaan worden om voor eens en altijd een einde te maken aan alle angst en zelfhaat die ons leven bederven. We zochten een manier waarop ik over deze handeling en haar resultaten kon praten, op een dusdanige manier dat iedereen dit zou kunnen begrijpen en doen, en de resultaten ervan zou kunnen herkennen naar mate die zich ontplooien.

Voor ons betekende dit om te blijven praten met mensen, en hun en de discussie zelf toe te laten mij te leren wat de beste manier is om te zeggen wat ik wil overbrengen. Dit is een heel menselijke handeling, en het lijkt mij nu vanzelfsprekend dat ze enkel kan overgebracht worden binnen het kader van menselijke conversatie, en niet in eenzame zelfreflectie. Deze eenvoudige handeling heeft nu haar stem gevonden, en begint ze haar kracht te tonen naarmate meer en meer mensen erover beginnen horen en praten, en ons vertellen over hun eigen pogingen en ervaringen in de herstelperiode.

 

Wat te doen

Ik heb je verteld hoe onbekwaam ik was in dit voor mezelf uit te zoeken, hoe onhandig ik in het rond zocht naar wat ik moest doen, en hoe onhandig ik in het rond zocht naar de manier om het door te geven. Er is geen reden om dit zelf te moeten doorstaan. Ik geef je dit alles, gratis, zonder kleine lettertjes.

 

Stap 1: Leer hoe je je aandacht bewust kunt richten

  • Allereerst, ontspan je en merk op dat je je aandacht bewust kunt verplaatsen.

  • Terwijl je dit leest, verplaats even je aandacht van de tekst naar het gevoel van je ademhaling.

  • Voel de beweging van je borstkas en je buik, en verplaats dan je aandacht weer terug naar de tekst.

  • Doe dit enkele keren, zodat je weet wat ik bedoel met 'het doelbewust richten van je aandacht'.

Dit bewust richten van je aandacht, zoals je net gedaan hebt, is eigenlijk alles wat ik je vraag om te doen. Hoe vaker je dit doet, hoe bekender het gevoel voor je wordt. En hoe bekender het gevoel voor je is, hoe beter je er in slaagt om je aandacht bewust te verplaatsen naar waar ze moet gaan.

 

Stap 2: Richt je aandacht bewust naar binnen

Gebruik nu wat je geleerd hebt om je aandacht naar binnen te verplaatsen. Probeer om een direct en onverbloemd contact te maken met jezelf, met hoe het voelt om jou te zijn. En als ik zeg jou, bedoel ik niet de gedachten die in je opkomen, en ook niet de emoties die in je leven of de gewaarwordingen die komen en gaan, enkel jou. Jij bent datgene wat er altijd is, kijk daar naar. Alle andere dingen komen op en verdwijnen weer in jou. Je weet al wat je bent, en hoe dat aanvoelt, en je zult jezelf zeker herkennen als je op deze manier naar jezelf kijkt.

Het is niet nodig om je aandacht daar te houden, om in jezelf te rusten of dat soort dingen. Het hoeft niet langer te duren dan de tijd van een hartslag, zo kort dat je het amper gewaar wordt. Het is echt zo eenvoudig. Herhaal dit zo vaak als in je opkomt.

Er is geen stap 3.

Ik noem deze handeling 'naar jezelf kijken'. Als je dit maar blijft doen, dan zal de dag gauw komen waarop alle onvrede met je leven verdwijnt, en daarmee ook het gevoel dat je leven een probleem is dat dient opgelost te worden, een bedreiging die vernietigd moet worden, of de plaats waar een of andere geheime schat ligt verborgen die je in de toekomst voldoening en geluk zal brengen.

Luister naar een geluidsopname van deze instructies.

 

Succesverhalen

The looking: a reflection of gratitude.
(Naar mezelf kijken - een uiting van dankbaarheid)

Status after three and a half years.
(Stand van zaken na drie en een half jaar)

My experience with the looking.
(Mijn ervaring met het kijken naar mezelf)

My report after almost three years...
(Mijn verslag na bijna drie jaar...)

Smaller gap between me and my life.
(Kleinere afstand tussen mezelf en mijn leven)

Looking at me.
(Kijken naar mij)

 

Lees meer verslagen in ons Discussieforum.

Luister naar meer verslagen op onze website.

 

Te eenvoudig, te mooi om waar te zijn? Zo lijkt het misschien, maar ondertussen hebben vele mensen over de hele wereld de kracht gewaar geworden van hoe deze eenvoudige handeling je relatie met het leven kan transformeren van vervreemding, wantrouwen en angst naar een volledige en natuurlijke beleving van verbazing zonder eind.

Als je het nog niet hebt geprobeerd, doe het dan nu, en ik garandeer je dat je je uiteindelijk volledig thuis zal voelen in je leven, veilig, gezond van geest en volledig tevreden. Het kan een tijdje duren voordat je volledig beseft hoe belangrijk wat er eigenlijk gebeurt wel is, maar ik beloof je dat je tevreden zal zijn met hoe je leven zich verder zal ontplooien, zelfs al voelt die voldoening vreemd aan.

 

En nu?

Wanneer de mist optrekt, zal je misschien zien, zoals velen van ons, dat het idee dat één enkel individueel menselijke wezen de volle belofte van het menselijke leven op zichzelf kan waarmaken, een gek idee is. De mensheid blijkt niet een verzameling van individuele menselijke wezens te zijn, maar een enkel wezen dat vele individuele levens leeft. Het blijkt dat de grenzen die de individuele levens scheidt van de levenservaringen van alle andere levens enorm poreus is. Deze grenzen kunnen de zee van lijden, die de overheersende ervaring voor de overgrote meerderheid van de mensheid is, niet tegenhouden. Ze zijn lek. Je zal misschien merken, zoals zovelen onder ons al eerder merkten, dat deze versterkt besef van het menselijk lijden en ongenoegen, al heeft het niet langer de kracht om de ervaring van je eigen leven te bederven, snel vermoeiend wordt – alsof er een naar liedje altijd maar door je hoofd gaat.

Deze empathisch ervaring van het lijden van anderen heet medeleven, en medeleven ontstaat vaak vanzelf in de menselijke geest die al zijn beschermende lagen en neurotische reacties verloren is.

En dit medeleven, als het aanzien wordt voor wat het is, dwingt ons tot een keuze: we kunnen niets doen en leven met de irritatie die het meevoelen met anderen veroorzaakt; we kunnen afstand nemen, letterlijk en figuurlijk tussen ons en de anderen die lijden; óf we kunnen een einde maken aan het lijden van eenieder, door de oplossing aan de hele mensheid te brengen.

Verder lezen...